Evet ben kördüm, kördüğümdüm...
Anlamadın bile.
Bir gecede seninle büyüdü sevinçlerim.
Bir gecede yıkıldım ayaklarına.
Ben kördüm, kördüğümdüm,
Anlamadın sen...
Keşke hiç sevmeseydim seni.
Canımı o kadar çok acıtıyorsun ki
Kahrediyorum kendime.
Yolumun seninle kesiştiği her noktada
Yolumu değiştirseydim keşke...

Günahımı aldın diyorsun,
Diyorsun ama hep çelişkiler içindesin.
Sözlerin başka söylüyor,
Tavırların başka.
Bir garipsin, sesin bir başka söylüyor,
Bakışların bir başka.
Birçok yakınımdaydın,
Birçok uzakta.
Yoruldum sana doğru koşmaktan.
Çok kırdın, dilerim çok kırılmazsın...

Her kızdığında veya öfkelendiğinde,
Her sinirlendiğinde
Ya da kendini haklı gördüğün bir konuda
Geçmişimi yüzüme vurup duracağını
Bilseydim...
Hiç anlatmazdım kırgınlıklarımı,
İhanete uğramışlığımı.
Kopartıp atacağını bilseydim
Göstermezdim sana
Kabuk bağlayan yaralarımı.
Tutup seni saklamazdım
Kalbimin derinliklerine.
Bu kadar güvenmezdim,
Canımı bu kadar yakacağını bilseydim.

O kadar zalimsin ki,
Kendinden daha aşağıdakilere karşı
Merhametsizsin.
Herkes senin için çok değerliydi,
Ben ise dinlerken sabrettiğin biri.
Güya dertlerimi dinliyordun, değil mi?

O kadar zalimsin ki, bir nefesim kaldı.
Kendinden bile haberin yok.
Tek bildiğin haklı olduğunu zannetmek.
Tabii tek sen haklısın ya,
Veya gerçekten sen haklısın ya,
Haksız olan ben olayım,
Senin canın sağ olsun.

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"