Bu benim sevdaya ilk tutuluşum.
Kendi yolumu ilk şaşırışım.
Bu benim kanayan yaramın ilk dağlanışı.
Canımı öyle acıtıyor ki her şey.
Bu benim boğazımın ilk düğümlenişi.
Kelimeler diziliyor ardı sıra.
Susuyorum kendime,
Duymak istemiyorum hiçbir şeyi.
Bu yüzden seni
Kalbimin derinliklerine, içime gömüyorum.

Şimdi ben
Ellerimin titremesini durduramıyorum.
Sanırım sana bağımlılığımın
İlk yan etkisi bu.
Nereye gideceğini bilmeyen
Sokaklardaki evsiz insanlar gibiyim.
Kimsesi olmayan, çaresiz garipler gibi...
Gözünde neyim ne değilim, önemsiz artık.

Bu benim kendimi
Uçurumlara sürüklediğim ilk akşam.
İnsan, yok olmayı bu kadar çok mu istermiş?
Kaybolup gitmeyi bir başka düşünüyor
İnsan bu hâlde iken.
İçini yakan şeylerden kurtulmak istiyor.
Keşke, keşke biraz olsun anlasaydın beni.

Seni bir gece kazanıp,
Sonraki gece kaybetmekten
Çok yoruldum, kendimden yoruldum.
Nasıl kırdın bir bilsen,
Kalbim göğsümde çatladı.

Bu benim, sesimi son duyuşun.
Ve sana söylemek istediğim
Son bir sözüm var.
Ben sana hakkımı helal etmiyorum.
Her âşık olduğunda beni hatırla,
Eziyetlerini Allah'a şikâyet ediyorum.
Dilerim kâbusun olur uykuların...
Seni vicdanına havale ediyorum...

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"