Ey kalbimin kırıkları,
Artık şiirler ağlasın hâline.
Kimseye anlatmazsın derdini,
Kim duyar ağıtlarını,
Kim görür içindeki ateşi?
Boşuna yakma kendini.
Ben ömrümce sana mahkûmum,
Sen ise ömrünce hüzünlerine.
Yitirilmiş hayallerini
Zaman alıp tüketecek.
Bir ben kalacağım bir başıma,
Bir de şu sigaramın dumanı.

Sevdaya tutulmuş gönüller
Her zaman kavuşmaz vuslata.
Anladın ve gördün ki
Her mevsimde yeşermez sevda.
Biliyorum, acıtıyor yaraların,
Kırıkların hicrana bulanmış.
Ne dualar iyileştirir seni,
Ne bir doktorun merhemi.
Alışacaksın ey kalbim.
Şimdi sen yamaçları dik,
Sarp kayaların içinde
Yolunu kaybetmiş bir nehir gibisin.
Hangi vadinin sonunda
Hangi denize dökülür ki sitemlerin?

Seni artık ne hayat anlar
Ne dost bildiklerin.
Aşkın menzilinde bir hedeftin,
Orta yerinden vurdular seni.
Yaralandın en güçlü yanından.
Üzerine devrildi gök kubbe.
Üzerine yıkıldı dünya.
Altında kaldın kendi depremlerinin.

Ey kalbimin kırıkları,
Bıraksam gökyüzüne seni,
Kanatların yok ki pervaz edesin.
Tarifi yok ki izah edesin hâlini.
Geçti artık her sözün zamanı.
Hiçbir yemine inanmayacak,
Hiçbir teselli avutmayacak seni.
Bir kor ateş kalacak,
Bir sen kalacaksın,
Bir de camdan kırıkların içimde...

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"