Şimdi ne hâlde olduğumu bilmiyorsun.
Düşmüşüm bir yalnızlık girdabına.
Hiçbir kalabalıkta kendime yer bulamıyorum
Ve gönlümde kırgınlıklar büyütüyorum.
Büyüdükçe büyüyor yalnızlığım,
Hiç olmadığım kadar yorgunum,
Ve hiç olmadığım kadar solgunum.
Biliyorum ki
Hiçbir şey hafifletmeyecek üzüntülerimi.
En büyük kabahatimin
Seni sevmek olduğunu çok iyi biliyorum.
Ve ben hâlâ gözlerinde kaybettiğim yolumu
Bulamadım be gönül sızım.
Doğrusu tuhaf olan bendim.
Tuhaftı seni sevmişliğim.
Gözlerin beni gördüğünde gülmese bile
Gene de yüreğim titredi.
Ölesiye çok severdim gözlerini.
Sen sonu ve geri dönüşü olmayan,
Attığım ilk adımdan sonra
Ardıma bakamadığım,
Kendi içimde kaybolmuşluğumsun.
Ve ben hâlâ geceleri kalkıp
Sana şiirler yazıyorum.
Seni kendime anlatıyorum,
Kendimi seninle aldatıyorum,
Kalbimi aşkınla zehirliyorum.
Günahına girdiğim her cümlede
Kendimden biraz daha utanıyorum.

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"