Şimdi bilmem ki,
Karanlık çöktü mü senin de sokağına?
Ben hâlâ köşe başında,
Hiç gelmediğin ve
Beklediğimi hiç bilmediğin
O sarı sıcak sokak lambasının
Altında bekliyorum seni.
Sokağımın baş ucunda
Sırtımı dayadığım kerpiç duvarın
Tozu toprağı dökülüyor ayak uçlarıma.
Rüzgârlar savurmasın diye
Ufacık bir umudun varlığına
Tutuşturuyorum yüreğimi.

Belli ki bugün de gelmeyeceksin.
Bu gün de yüreğim, yüreğinden nasipsiz.
Ellerim ellerinden...
Ne dün geldin ne de bugün.
Muhtemeldir ki yarın da gelmeyeceksin.
Gelmeyişlerinin adını sensizlik koydum.
Yalın, suskun ve hüzünlü bir sensizlik.
Bu gördüğün sokak tanır, bilir seni.
Gelmeyişlerinin ömrümde
Bıraktığı tahribatın,
Sensizliğe şiirler okuyuşumun,
Sana meczup oluşumun yegâne şahidi
İşte bu sokak,
Bu rüzgâr ve şu kerpiç duvar.

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"