Belki bir ihtimal bir gün,
Yara almış yerlerimizden iyileşiriz.
Yeni bir hayat yazılır kaderimize,
Belki ürkerek,
Belki kırılgan, bir adım atarız,
Kalbimizin derinliklerine.
Görmezden geldiğimiz yıkıntılarımız,
Kendimize olan o acımasızlığımız,
Silinip gider geçmişin izlerinden.
Bir ihtimal bir gün,
Yeniden severiz birinin gözlerini,
Bir şehrin en kalabalık caddesinde
Çay içeriz belki de,
Suskun ve sessizce.

Belki bir ihtimal,
Yağmurlar yağar üzerimize,
Islanırız bir kaldırım köşesinde.
Bir ihtimal dilimiz çözülür,
İçimizde sustuğumuz her şeyi
Dile getiren hikâyeler anlatırız.
Yüreğimiz dalarken hayallere,
Sırılsıklam bir sevda tohumlanıp
Yeşerir gönlümüzde.
Ezan sesleri yükselirken gökyüzüne,
Dualar okuruz mukaddes gecelerde,
Belki bir ihtimal
İlahi bir rıza iner ömrümüze.

Ben uzaktan sevmesini de bilirim,
Uzaktan ayrılıkları da.
Vaktiyle uzaktan bir ok saplanmıştı
Kalbimin en zayıf yerine.
Uzaktan tahrip edildi hayatım,
Savaş meydanlarındaki bir enkaz gibi
Ganimet sayılmak nedir bilirim.
Belki bir ihtimal,
Unuturuz her şeyi,
Uzaktan severiz yeniden,
Umarsızca sürüklenir kalbimiz
Güç yetiremeyeceğimiz hasretlere.
Zaten insan en çok kendisine
Zalim değil midir?

Bir ihtimal,
Bir zaman gelir hüzünleniriz,
Unuttuğumuz her şey geri teper,
Acı bir tebessüm belirir yüzümüzde.
Aklımız kalbimize hükmedemez.
Yakamıza yapışır günahlarımız,
Hesap sorar zihnimiz gönlümüze.
Çırpınışlarımız kâr etmez,
Kaçıp da kurtulamayız kendimizden.
Bir ihtimal,
Bir zaman gelir,
Alışırız yeniden sevmelere,
Alışırız uykusuz gecelere
Ve alışırız çekip gitmelere.

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"