Allah’ı anıyorum önce.
Ümidim var diyorum,
Şu gafletle hemhâl olmuş gönlüme
Ruhumun tüm günahkâr pişmanlıklarıyla
Bir bağışlanma ümidine kapılıyorum.
Ellerimde yılların biriktirdiği gecikmiş tövbelerimle
Alnımın secdeye uzandığı her demde
Ümidim var diyorum işte gönlüm,
Ve Allah’ı anıyorum önce.
Allah diyorum, Allah...
Doğunun ve Batının
Güneyin ve Kuzeyin Rabbine,
Âlemleri bir sözüyle var edip
Bir sözüyle yok edebilen o kudrete,
Uyandığımda güneşi bana gönderene,
Karanlıkta gökyüzüne kandiller dizene,
Ordular gönderip düşmanları dize getirene,
Kalpleri evirip çeviren, yeniden şekillendirene,
Dağları yerine çivileyen ve sonra sökecek olana,
Dehşetin akıllara durgunluk vereceği
Mükâfat ve cezanın gününün sahibine,
Kalbimin hastalığa düşmüş en kuytu yerinden sesleniyorum.

Allah’ım,
Allah’ım,
Allah’ım affeyle.
Ben kendi nefsime zulmettim.
Sen zulmedenleri kahredersin.
Beni affet...

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"