Uyanın ey insanlar,
İnsanlık kaybediyor insanlığını.
Aldırmazlık, körlük sarmış dünyayı.
Bunca şiddetin, zulmün ortasında
İnsanlık unuttu ölümü.
Hani biz en şerefliydik,
En müstesna varlıklardık.
Ne zaman yitirdik şerefimizi?
Ne zaman azad olunduk da
Kör ve sağır olduk zalimlere?
Taif’te taşlanan o yürek
Hesap sormaz mı bize?
Haydi uyan şimdi.
Sabahın seher vaktinde
Bir dua yükselt göklere.
De ki: “Ey Rabbim, affeyle.
Kör oldum, sen görenlerden eyle.
Sağırdım, duyanlara râm eyle.”
De ki: “Ey Rabbim, kahreyle.
Ben zalimleri sana şikâyet ediyorum.
Sensin hesap soranların en hızlısı.
Sen azizsin, celal ve ikram sahibisin.
Bir kor düşür yüreğime.
Huzuruna varana dek
İçim titresin cehennem dehşetiyle.”

Haydi uyan da
Biraz ağla şimdi.
Gözyaşların temizlesin
Kalbinde biriken tüm cürümleri.
Rabbin seni tertemiz bir iffetle
Kudretinin eliyle yarattı.
Bedenini aklına emanet edip
Ruhunu ve kalbini
Sevgiyle, şefkatle, aşkla,
Hüzünle, merhametle donattı.
Sonra seni bu dünyada
Varlıklar üstüne varlık diye tanıttı.

Sen ey insan,
Uyan da aslına dön.
Seni yaratan Rabbinin hakkı için
Senin aslın zalim değildi.
Kâbil’di ilk yolunu şaşıran,
Zalimdi ilk o yolda adımını atan.
Ey insan, Rabbin diyor ki:
“Duanız yoksa ne ehemmiyetiniz var?”
Unuttun tüm benliğini.
Elini göğsüne koy ve dinle.
Kalbin sana ağlıyor.
Gönlün yalancı sözlerin esiri,
Huzuru haramda arıyor.

De ki:
“Ey Rabbim, bağışla.
Ben gafildim,
Sen uyandır beni.
Ben cahildim,
Sen uyardın beni.
Ben kuru bir toprak idim,
Sen donattın beni.
Ben aciz, kimsesizdim,
Sen himaye ettin.
Rabbim, sen en yücesin.
Azabının şiddetinden
Rahmetinin şefkatine sığınıyorum.
Rabbim, uyandır gafletten
Ve affeyle beni.”

"Hakikat Oruçoğlu / Aşk-ı Derun"