Sevdiğim, tut ellerimden, tut yüreğimi.
Bu boşluk, bu uçurum, bu mesafeler
Korkutuyor beni.
Korkuyorum sensizlikte.
Hani hayaller vardır ulaşılmayan,
Çaresizlik büker ya insanın belini.
Hani gidip de gelmeyişler,
Gelmeyecek diye beklediğin endişeler.
Hani vedalar vardır bir başına bırakan.
Ağlarsın da
Sesinin duyulmadığı haykırışlar vardır.

Sonra sevdalar vardır unutulmayan,
Dualar vardır gözyaşıyla yoğrulan.
Bir de, bir de sen varsın.
Aklıma her düştüğünde
İçimi yakıp kavuran,
Beni tüm aydınlıklarda nefessiz bırakan.
Bıraksalar, ah bıraksalar
Kanatlanıp uçacak şu kalbim.

Sen her sabah ve her akşam
Rabbimden dilediğim tek duamsın.
Şükrettiğim her şey gibi
Gönlümün aklımla olan en büyük imtihanı.
Yağmurdan sonraki toprak kokusu gibi
Mukaddes bir anlam var hayalinde.
Canımın özü, sevdiğim,
Kabuk bağlamış yaralarımın,
Beni esir alan geçmişim içinde
Tüm kaybedişlerimin,
Tüm yitirdiğim duygularımın ortasında
Vuruldum, tutuldum sana.

Hangi mevsimin kıyısında,
Hangi yolun sonunda,
Ne zaman biter bu fırtına?
Ömrüm alabora oluyor yokluğunda.
Seni sevmenin mihenk taşında
Yüreğim örseleniyor.
İlahi bir kudretin ellerinde
Tükenip gidiyor sonsuzluğa.
Baharım ol, yıllarım, kaderim.
Beni de yazsınlar bir kavuşma destanına.
Adımı adının yanına noktalasınlar.

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"