Canım sevdiğim,
Kimi zaman ilgisizliğimden şikâyetçisin.
Bağışla beni,
Anlamam öyle aşk şeylerinden.
Biliyorum, ufacık da olsa
Bir şeyler bekliyorsun benden.
Aramızda uzun uzak mesafeler var.
Çıkıp sana geleyim desem,
Kim bilir belki çıkmazsın karşıma.
Belki şaşırıp kalırsın sokak ortasında.
Ne bileyim işte, aslında sevda bu,
Her deliliği yaptırabilir insana...

Seni o kadar çok seviyorum ki,
Adının harflerini
Alfabeden tek tek seçiyorum
Ve ikimizin hikâyesini yazıyorum.
Her harfin ömrümün
En güzel çağlarını anlatıyor.
Mesela bazı geceler
Yalnızlığım nüksettiğinde
Bir bardak çayın tadında
Şeker oluyorsun bana.

Sonra mesela bir sokakta yürürken
Kendi kendime
Konuşmuşluğum oluyor, güldürüyorsun.
İnsanlar benim gibi tiplere bakıp
Deli diye nitelendiriyor.
Hâlbuki benim kadar âşık olsalar
Delilik vehminin
Ne kadar az bir yakıştırma olduğunu
Anlarlardı.

Kırmızıyı seviyorum bazen,
Ve bazen
Siyahtan da beyaz kadar hoşlanıyorum.
Yok olmadı doğrusu,
Yeşil de daha güzel yakışır sana diye
Adının başka bir harfini
Renklere katıyorum.

Sevgilim, bu tek kişilik
Kafiyesi olmayan,
Güftesi ve nağmesi anonim bir şiir.
Hani sen
Eylül ve Nisan arasında gidip gelirken
Belki yıllar geçer,
Bir gün gelir de
Gözlerinin içine bakarken
Okurum diye
Adının başka bir harfini
Gelişigüzel kelimelerin ahengine
Duygusal tüm anlamları katıyorum.
Sevgilim, inan titremeseydi ellerim,
Kalbimin nasıl çağladığını anlatmakta
Bu kadar zorlanmazdım
Adının son harfine geldiğimde.

Olsun,
Ne mesafeler ne engeller
Ayıramaz seni benden.
Ben adının her harfini
Ayrı ayrı seviyorum.
Canımın içisi, dibisi,
Ta en derin yeri sevgilim.
Bana kırılan, nazlanan gönlünü
Bu saçma sapan şiirle almaya talibim.
Kabul buyur sevgilim,
En azından istediğin gibi olmasa da
Belki biraz tebessüm ettir.
Benim de cürmüm ancak buna yetiyor.

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"