Ah yüreğimin kırgınlığı,
İçimin gizli yarası,
Adını seslenmeye korktuğum,
Hâlime kulak ver,
Belki tutulur kalır dilim,
Belki anlatamaz sözlerim,
Ben kendi karanlığımda
Kayboldum.
Bir ışık tut ruhuma,
Bir işaret ver uzaklardan,
Bir söz söyle ki
Tesellim olsun,
Sızlayan yanlarıma.

Hani kederimi, üzüntümü,
Hüznümü soruyorsun ya,
Yalnızlığımın kederli duruşu sensin.
Hüznümün kaynağı,
Endişem, üzüntüm sen.
Gecelerin karanlık ayazında
Üşüdüğüm sensin.
Kulak ver kalbimin atışına,
Anla da izah et hâlimi bana.
Yokluğuna sürgün edilen benim,
Sevdasına susuz kaldığım sen.

Bu insafsız,
Çaresizliğin içinde,
İç çekişlerimin,
Suskunluğunda.
Boğazım düğümlenirken,
Sessizdir ağlayışlarım benim.
İçime kan gibi damlar,
Gözümden akan yaşlarım.
Sen umutsuzca sevdiğim,
Kendime üzüldüğümsün.
Kaderimin en nasipsiz gerçeği,
En uslanmaz deliliğim.
Göğsüme vura vura
Yaktığım ağıtlarımın sözlerisin.

Bir uçurumdu gözlerin,
Gittin de,
Savruldum, dağıldım.
Sanki içim dağlandı,
Yıkıldı duvarlar üzerime.
Savunmasız kaldım.
Ben ki sevda nedir bilmezdim,
Bile bile en çok sana yandım.
Yüreğimin orta yerinden
İyileşmez yaralar aldım.

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"