Ben böyle değildim...
Utangaç bir yüreğim,
Dokunsan ağlayacak tedirginliklerim,
Özlem duyduğum imrenmişliklerim vardı.
Bir baba düşlerdim bana düşkün,
Bir anne düşlerdim elleri saçlarımda,
Bir de bir yâr düşlerdim...
Türküler yaktığım sevdasına dair...

Çocukluk düşlerimde
Bir ülkem vardı.
Her şehrin kendi rengi var sandığım,
Trenler geçerdi
Dağ yollarından, ovalarından...
Ağaçların yapraklarından
Hışırtılarım vardı.
Ceplerimi şişiren bilyelerim,
Kırmızıdan oyuncaklarım,
Beyazdan bayraklarım,
Ölürsem yoluna öleceğim topraklarım.

Ben böyle değildim.
Bir Haydarpaşa vardı çocukluğumda.
Oy bilseniz, uykularım kaçardı...
Siyaha bulanmamış aklarım,
Peşimden koşan umutlarım vardı.
Büyüdüm bir gece İstanbul sokaklarında.

Şimdi kirlendi sayfalarım,
Ne yüzümde utanmışlığım var,
Ne yüreğimde sevda türküsü.
Ne kırmızıdan vazgeçtim ne beyazdan,
Ama artık çocuk değilim...
Aşkların gönül aldatan ayrılıklarına
Askılar taşımıyorum dolabımda.

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"