Dokunmayın bu gece bana,
Ağlayacak bir hâldeyim.
Gözyaşlarım akmaz belki
Ama içimi yakan bir alev var sanki.
Hüzünden bulutlar sarınmış gönlüm,
Kolay değil vedalar,
Kolay değil sabretmek.
Yıllar var, içindeyim bu girdabın,
Yüreğim, mesafelerin müebbetine mahkûm.

Bir celladın ölüm kokan ellerinde
Can verirken hayatım,
Her şeyden sonra bana kalan
Kırılmış kanatlarım var.
Her şeyden sonra iz bırakan
Kanatılmış yaralarım.
Yapayalnız bir uçurumdan kayıp ayaklarım,
Düşüyorum boşluğuna ayrılıkların.

Zamanın peşinden koşuyor hayatlarımız.
Ne sana yetişebiliyorum,
Ne sen uzanabiliyorsun ellerime.
Şimdi ne oldu dualarımıza,
Ne oldu da ayrılık düştü ortamıza?
Neden gönlüne dokunmaz oldu sözlerim,
Neden bakışların yakmaz oldu içimi?
Hangi incelmiş noktamızdan
Koparttık birbirimizi?
Söyler misin sevdiğim,
Hangi kurşun vurdu
Kalbimizden bizi?

Sessiz sedasız çekildim uzaklara,
Mevsimler aştım ihanetlerden sonra.
Onca yalanların gölgesinde
Açar mı hiç yeni bir sevda?
Doğar mı hiç güneş yeniden,
Doğar mı bu depremin enkazına?

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"