Söyler misin
Hiç üzüldün mü?
Sana tutulmuşken gönlüm
Ve en çok seninle gülmüşken
Sözlerini bir ok misali
Saplarken yüreğime
Üzüldün mü?
Belki dokunmuştur
Vicdanın bam teline.
Az da olsa hani,
İnsansın ya.
Belki üzülmüşsündür,
Belki pişmansın,
Belki de hiç yaşanmadı
Saymışsındır...

Söyler misin
Uyuyabiliyor musun geceleri?
Düşlerin masum mu hâlâ?
Unutabildin mi sesimi?
Ya gözlerimi,
Bakarken yüzüne hani
Titrerdi bakışlarım.
Utanırdım bir çocuk misali.
Yazdığım şiirlerin
Mısraları birikti kalemimde.
Konduramıyorum sana
Sitem etmeyi.

Gidişine üzülmedim de,
Bende bıraktıkların
Yaralıyor her gece beni.
Başımda bir sancı gibisin,
Avuçlarımda bir boşluk,
Göğsümde bir ağrı.
Ellerim şakaklarımda,
Yakıyorsun göz bebeklerimi.

Nasıl gittiysen sessizce,
Öyle kaldın bende.
Söküp atabilsem içimden keşke,
Dokunamıyorum hiçbir hatırana.
Ah edemiyor yüreğim sana,
Canımı acıtsa da
İlmek ilmek dokunmuş sevdan.
Yokluğunu da seviyorum,
Varlığını unutmak istesem de
Unutamıyorum sebepsizce...

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"