Sevdiğim,
Gönlümün dinmeyen sızısı,
Ne kadar kırılganız,
Ne kadar solgun
Ve ne kadar yalnız.
Sanki sonbahar gibi her bir yanımız.
Sararmış yapraklarımızdan,
Kurumuş dallarımızdan
Birbirimize tutunmaya çalışıyoruz.
Nedense en çok birbirimize
Esiyor rüzgârlarımız.
Ellerimiz birbirine kenetlenmişken bile
Bir şeylere hep eksik kalmış gibiyiz.
Bence, bence en çok birbirimize muhtacız.

Sevdiğim,
Karanlık basmış gecelerime
Bir mum alevi gibi
Işık saçan gözlerine meftunum.
Susuzluğum, yorgunluğum,
Çıkmaz sokaklarımdaki son umudum.
Bitmez bu gecelerin sancısı.
Günleri saymanın esaretinde
Özlemek hafif kalıyor bazen.
Gün gelir dualarımız sarılır kavuşmamıza.
Çocukların bayram sevincine
Dönüşür bu vuslat.
Sana doğru koşarken ayaklarım,
Ben sende yeniden doğmuşum...
Unut tüm üzüntülerini,
Tüm kırgınlıklarını.
Bir güneş doğar üzerimize,
Yeniden uyanırız birbirimize...

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"