Uyuyorsun biliyorum.
İçimde kopan fırtınalardan bihaber,
Gözlerin dalıp dalıp gitmiştir şimdi
Benden çok uzaklara.
Penceremin buz tutan tarafından
Gönlümden gidişini izleyecek yüreğim.
Soğuk ve üşüten bir gecenin ardından
Beni yapayalnız bırakışının
Suskunluğunu işliyorum şimdi ömrüne.
Aşkın can yakan ağrısını yükleyip yüreğime
Gideceksin öylece uzaklara.
Bir köşede yıkılıp kalan bedenimin ağırlığını taşıyamayacak ayaklarım.
İçimde solan her şey gibi
Ayın gecenin karanlığına nükseden aydınlığı da sönecek.
Ateş sönecek,
Gökyüzü dürülecek,
Dağlar yerinden sökülecek de
Ve dünya yansa umurunda olmayacak.
Gideceksin işte öylece
Beni savrulup kaybolduğum bir karanlığa sürükleyerek.

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"