Bugün yoksun,
Işıkları yanmıyor sokağımın.
Dön diyemem sana artık bugün.
Kendimle hesaplaşmalarım anlamsız artık.
Gittin, yüreğim hüznünle doldu.
Gidişin beni de götürdü kendisiyle.
Gel diyemem sana, içim hicranla dolu.
Gelmeyeceksin biliyorum,
Gelsen de kalbimde bunca kırgınlık
Gönlümde bunca keder varken
Nereye sığdırabilirim yüreğimi,
Bilmiyorum.
Göğüs kafesim çatlayacak gibi...

Avutmuyor kendim için uydurduğum
Hiçbir teselli,
Sensiz gülmüyor gözüm.
Susturamıyorum kalbimin ağlayan sesini.
Kederinden yaktığım hiçbir sigara
Bu kadar zehirlemezdi beni.
Ben hiç böyle diz çökmemiş,
Hiç böyle teslim etmemiştim kalelerimi.
Ayrılığın zor, ağır ve sızlatan kahrını
Bile bile gönüllü sarıp kucaklıyorum.
Gülüşün düşüyor gözlerime,
Sensiz içimi yakıyor yüzün...

Yağmur yağsın istiyorum,
Sen severdin yağmuru,
Toprak kokusunu.
Sevdiğin şeyleri
Daha çok seviyorum artık.
Şiiri seviyordun diye sevdim mısraları,
Sen seviyorsun diye
Şair oldum bir gecede.
Kalemle tanışmam ilk değil belki ama
Aşka şiir yazmışlığım yoktu benim.
Belki de aşk
Hiç bu kadar yakmamıştı canımı.
Bu yüzden şiirlerimi
Havaya, suya yazıyordum.

Dışarıdaki hayata yabancıyım artık,
Sensiz olan her şeye yabancı.
Her şey rengini yitirmiş gibi,
Her şey farklı bir anlam yüklüyor
Varlığının yokluğuna.
Bilsen söyleyecek o kadar çok şeyim var ki
Artık hiçbir anlam taşımadığı için
Susuyorum kendi içime.

İçimde biriktiriyorum sensizliği,
Anlamsız bir sessizlik içinde
Kendimi yitiriyorum.
Hüznüm anlamsız,
Kederim anlamsız,
Anlamsız bir bütünün parçası gibiyim.
Tüm parçalarımdan kopardım kendimi.
Kendimle hesaplaşıyorum sensizlikte.
Gelmesen de olur,
Çünkü artık istemiyorum.

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"