Beni, beni biraz anlamalısın,
Göğsümde büyürken sevdan,
Ta derinlere saplanan,
Bir cam parçası gibisin.
Senden başka merhemi,
Senden başka tedavisi olmayan
Ve senden başkasında
Uslanmayan bir yara gibi.
İşte böyle,
Ben seni bu ahvalle seviyorum,
Bu ahvalle bekliyorum yar.

Özlemişsem sesini,
Yüzünün mehtabını özlemişsem,
Ne olmuş ki?
İçimde benden bir parça gibisin artık.
Gece yarıları uykularım bölünmüş.
Kendimi karanlığa savurmuşsam,
Deliliğim nüksetmiş de,
Yüreğim tarumar olmuşsa,
Yollara sürmüşsem ayaklarımı,
Üzerime gecenin sessizliği
Karanlık bir yalnızlık gibi
Çöreklenmişse ne olmuş?
Ben seni, yanımda olmasan da seviyorum.

Uzak sevdaların imtihanı
Ağırdır sevgili,
Ağır gelir insanın yüreğine hasret.
Bazen diz çökersin kendi bedenine.
Her şeye gücün yeter de,
Kendine güç yetiremezsin.
Sonra bir hatırana sarılırsın.
Yeni bir umut alevlenir de içinde.
Sürüklendiğin
Tüm uçurum kenarlarından sıyrılıp,
Yeni bir can bulmuş gibi koşarsın.
Yeniden hasrete sancılanış gecelere...

Bazen sözlerim kâr edemez beni.
Bazen anlatamam kendimi,
Çocuksu tavırlarımı hoş gör sevgili.
Utanırım bazen bakışlarından.
Göz göze gelişlerimizde
Bir anlık suskunluğa bürünse zaman,
Beni gözlerimden anla sevgili.
Anla ki
Senden başkasına yar olmaz yüreğim,
Senden başkasına meyletmez gözlerim.

Ah benim hüzün yüzlü yârim,
Bilmez misin sensiz geçmez zaman,
Sensiz boğulur, nefes alamam.
Bilmez misin sevdiğim,
Yüreğim toz toprak
Ve sevdaya çorak kalmış,
Hani inceldiğimiz yerden
Bu kez kopmasak.
Ellerim yüreğime, yüreğim aklıma,
Aklım da tüm ruhum ve bedenim gibi
Sana kenetlensin sevdiğim.

"Hakikat Oruçoğlu / Sustum İşte"