Allah’ı anıyorum önce
Ümidim var diyorum,
Şu gafletle hemhal olmuş gönlüme
Ruhumun tüm günahkar pişmanlıklarıyla
Bir bağışlanma ümidine kapılıyorum
Ellerimde yılların biriktirdiği gecikmiş tövbelerimle
Anlımın secdeye uzandığı her dem de
Ümidim var diyorum işte gönlüm
ve Allah’ı anıyorum önce
Allah diyorum Allah..
Doğunun ve Batının
Güneyin ve Kuzeyin Rabbine
Alemleri bir sözüyle var edip
Bir sözüyle yok edebilen o Kudrete
Uyandığımda güneşi bana gönderene
Karanlıkta, gökyüzüne kandiller dizene
Ordular gönderip düşmanları dize getirene
Kalpleri evirip çeviren, yeniden şekillendirene
Dağları yerine çivileyen ve sonra sökecek olana
Dehşetin akıllara durgunluk vereceği
Mükâfat ve ceza gününün sahibine
Kalbimin hastalığa düşmüş en kuytu yerinden sesleniyorum

Allahım,
Allahım,
Allahım Affeyle.
Ben kendi nefsime zulmettim
Sen zulmedenleri kahredersin
Beni affetle...

Ve yine dönüyorum sana,
Başka kime varır ki bu yük, bu yara, bu ağırlık?
Kim kaldırır ruhumun paslı zincirlerini?
Bir sen varsın ey Rahman, ey Gafur, ey Settar,
Kapanıyorum kapına yeniden,
Gözyaşlarımı birer birer rahmetine serperek.

Ne gündüz teselli ediyor içimi
Ne gece avutur beni karanlığıyla,
Bir yol arıyorum, dönmek için sana,
Bir nur, bir işaret bekliyor gözlerim,
Sonsuzluğunun kapısında sessizce duruyorum.

Yorgunum Allah’ım,
Yalnızım Allah’ım,
Eksik ve mahcubum Allah’ım...
Ama yine de biliyorum ki
Rahmetin gazabını geçmiştir,
Ve her bataktan çıkaracak kudret Senin elindedir.

Al bu günahkâr kalbi
Temizle, arındır, yeniden dirilt,
İsminle dirilsin her hücrem,
İsminle yeniden can bulsun dilim,
Ve secdelerim seni andıkça
Bir merhamet nehrine dönüşsün gecelerim.

Allah’ım,
Affet beni...
Senden başkasına açmadım bu kalbi,
Ve bundan sonra da yalnız Sana açacağım...
Allah’ım, affet beni.

"Hakikat Oruçoğlu / Aşk-ı Derun"